My Life

วันอังคารที่ 8 มิถุนายน 2553

 วันนี้เดินไปแมคโครแถวหอ ก็ไกลพอดู จากหอเดินไปครึ่งชั่วโมง แล้วก็เดินในนั้นอีกชั่วโมง ขากลับแวะท๊อปซื้อกับข้าวกลับมา แล้วก็เดินกลับ เบ็ดเสร็จ เดินไป 2 ชั่วโมงครึ่ง ถือว่าออกกำลังกายไป

 ช่วงนี้หาคอนโดอยู่ มองไว้ที่นึง แต่คนขายดาวน์ต่อนี่ ฟันกำไรกันน่าดู

คิดดู บางคนผ่อนดาวน์ไม่หมดแต่ขายไอ้ที่ผ่อนไปแล้วสามแสนบาท ให้คนซื้อต่อไปผ่อนดาวน์ต่ออีกเจ็ดแปดหมื่น โอ้ว แม่เจ้า สรุป ผ่อนจริง ๆ หกหมื่น ขายสามแสน ฟันกำไรชิบหายเลย

มีอีกเจ้า จ่ายดาวน์หมดหละ (เค้าว่างั้น) สรุป จ่ายไป เกือบแสนสาม ตั้งราคาขาย สามแสนห้าหมื่นบาท กำไร 2 เท่าตัว ทั้ง ๆ ที่บางคนที่ขายนี่ อาจจะเพราะเอาไปกู้ไม่ผ่าน เลยต้องขาย แต่ตั้งราคาแบบ กูจะเอากำไร มึงไม่เอา กูก็ไม่ขาย

บางคนตั้งขายมาสองสามเดือน ก็ขายไม่ออก ก็คนที่อยากได้ เค้าไม่ต้องการจ่ายเป็นก้อนขนาดนั้นนี่ กำไรห้าหมื่น ก็หน้าเลือดแล้ว นี่กำไรสองแสนกว่า ก็รอคนซื้อรายต่อไป ถามกันเยอะ แต่ขายไม่ออก ตอนโอนถ้าไม่โอนในเวลา เดี๋ยวก็ตายเองพวกนี้

วันพุธที่ 19 พฤษภาคม 2553

หลังจากที่รัฐบาลเดินหน้าขอพื้นที่คืน วันนี้ก็มีการส่งกำลังทหารเข้าประชิด มีการนำรถถังและรถลำเลียงสายพานมาใช้ จริง ๆ เส้นตายของรัฐบาลคือวันจันทร์ ตอนบ่ายสาม แต่มีการต่อรอง และรัฐบาลก็ดึงเวลามาถึงวันพุธ

ส่วนตัวเห็นว่ารัฐบาลพยายามไม่ใช้ความรุนแรง เรียกร้องให้มีการเจรจา ก็ดูมีเหมือนมีปฏิกิริยาตอบรับ แต่แล้วก็ต้องล้มไปด้วยเงื่อนไขที่อีกฝ่ายเพิ่มเติมเข้ามา

และแล้วการทำงานของทหารก็เริ่มต้นตอนหกโมงเช้า (จากรายงานข่าว) มีการทลายบังเกอร์ออกไป อีกหลายฝากในรอบนอก มีการปะทะกันของนปช. โดยเฉพาะในส่วนของบ่อนไก่ มีการเผาอาคารที่เป็นธนาคารกสิกรไทย มีความจงใจที่จะเผาให้ยาวไปถึงปั้มน้ำมันปตท.ในอีกฝากถนนนึง โดยผ่านแนวบังเกอร์ยางรถยนต์

เหตุการณ์มาเหมือนจะดี เมื่อ นปช. ได้ยุติการชุมนุมและแกนนำยอมมอบตัว แต่แล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝัน เหมือนสภาพคนดูบอล ที่ นักบอลแพ้ แต่กองเชียร์ไม่แพ้ และ นปช. เริ่มแสดงสันดานดิบ หรือไม่ก็ความแค้นฝังหัวที่แกนนำได้เติมเข้าไปในสมองตลอดเวลาว่า เมื่อถูกทหารปฏิวัติ เมื่อแพ้เอย ให้เผาเมือง เผาทุกอย่างให้วอดวาย แล้วเป็นอย่างไร เซ็นทรัลเวิลด์ซึ่งอยู่ใกล้บริเวณที่ชุมนุม วอดวาย ศูนย์การค้าสยาม ศาลากลางจังหวัดอย่างน้อย 3 แห่ง วอดวาย อาคารมาลีนนท์ของช่อง 3 (ซึ่งหลายคนก็บอกว่า เจ้าของก็เสื้อแดง) ยังไม่วายถูกเผา แถมคนเผาก็ไม่มีความรู้สึกของมนุษย์ที่จะช่วยคนในอาคารอีกนับร่วมร้อยชีวิต มีแต่อยากจะเอาชีวิตคนที่จะหนีลงมา

นี่หรือการชุมนุมอย่างสันติ อหิงสา ตอนนี้มันคือ วินาศกรรม จลาจล สันดานชั่ว ที่สำคัญ หลายคนในเวปที่เห็นการกระทำเผาเมือง ยังมองว่ามันคือประชาธิปไตย ยังมองว่ามันคือแนวทางการต่อสู้ โดยไม่คำนึงถึงชีวิตคนอืน ยังยืนยันว่าตัวเองทำถูก นั่นคือจิตใจอันดีงามอีกหรือ หรือท่านตีความการทำความดี คือการเผา ทำลายบ้านเมือง

เมื่อคืน รัฐบาลได้มีการประกาศเคอร์ฟิวไปอย่างน้อย 24 จังหวัด รวมกรุงเทพ ก็ดูต่อไปว่า วันที่ 20 พ.ค. 53 จะยังคงประกาศเคอร์ฟิวอีกหรือไม่ แต่ที่แน่ ๆ ตอนนี้เศรษฐกิจพังยับเยิน นปช. คงพอใจแล้วสิ หรือยังอยากเผาต่อ ไม่เผาที่ดินทำกิน ที่นา ยุ้งข้าว บ้านตัวเอง บ้านกำนัน ผู้ใหญ่บ้าน วิทยุชุมชุน ที่ปลุกปั่นขึ้นมาหละ ท่านจะได้รู้ซึ้งว่า การถูกเผานั้นเป็นอย่างไร

วันอาทิตย์ที่ 16 พฤษภาคม 2553

 เหตุการณ์ในกรุงเทพยังคงดำเนินไปอย่างตึงเครียด

เมื่อวานมีเหตุต้องไปที่มหาวิทยาลัย ต้องนั่งรถไปต่อ 23 เพื่อไปลงเทเวศน์ แล้วต่อสาย 64 เพื่อไปมหาลัย ตอนผ่านก็ยังใจไม่ดีว่า จะมีอะไรหรือ สุดท้ายตอนอยู่บนทางด่วนผ่านถนนพระรามสี่ ช่วงบ่อนไก่ ก็เห็นเผายางกัน ส่วนสุขุมวิท และเพชรบุรี เงียบสงบ แต่ตอนผ่านคือ ช่วงเก้าโมงกว่า ๆ พอถึงมหาลัยก็โล่ง ไม่มีเหตุการณ์รอบนอกเท่าไหร่

 ตอนเย็น มีเหตุต้องไปชลบุรีกระทันหัน พี่ที่โทรมาบอกว่าให้นั่งแท็กซี่มาลงเซ็นทรัลบางนาเลย แต่เราก็ทำไม่ได้ เพราะแท็กซี่ไม่ยอมไป สุดท้ายก็ต้องนั่งรถเมล์แบบเมื่อเช้า ดีนะรถไม่ติดเท่าไหร่ เลยไม่มีปัญหาอะไร

ถึงชลบุรีก็นั่งแก้งานจนถึงห้าทุ่มกว่าก็ได้กลับบ้าน พี่ที่โรงงานจ้างรถตู้มาส่ง วิ่งมาจนถึงตึกเนชั่น ก็โดนเรียกตรวจ คุยกะพี่คนขับรถ ถ้าตรวจก็ให้ตรวจไป เราไม่ได้ทำไรผิด มากันสองคน เค้าก็ปล่อยผ่านไปแบบไม่มีปัญหาอะไร เสร็จก็ถึงบ้านตอนตีหนึ่งเกือบตีสอง

 เช้านี้มาดูข่าว เฮ้อ ยังไม่จบสิ้นกันอีก ในมุมมองของคน ๆ นึง ที่ฟังเสื้อแดงบอกว่า เค้ามาโดยปราศจากอาวุธ แต่เหตุการณ์สองวันที่ผ่านมา คงเห็นแล้วว่า มีทั้งปืนและระเบิดออกมาจากกลุ่มเสื้อแดงที่โดนปิดล้อม ถึงอย่างนี้แล้วคงยากที่จะปฏิเสธแล้วหละว่า เค้ามีมีอาวุธ

ส่วนทหาร การยิงของท่านบางทีก็พูดยากว่าใครคือม๊อบ ใครคือประชาชนทั่วไป เพราะตอนนี้ม๊อบก็ทำตัวเป็นกิ้งก่า ตอนจะทำร้ายทหาร ก็เป็นเสื้อแดง พอจะถูกทำร้าย ทิ้งอาวุธ กลายเป็นประชาชนทั่วไป หน้าตัวเมียดีครับ

แล้วม๊อบที่เผายางเอย ของเอย แล้วกลิ้งไปทางบ้านเรือน ถ้าบ้านท่านโดนบ้าง ท่านจะรู้สึกอย่างไร ฟังข่าวแล้ว จิตใจคนพวกนี้เป็นอย่างไร

สรุปยอดตาย 24 คน ณ เวลา 9:30 น. เศร้าครับ

วันเสาร์ที่ 1 พฤษภาคม 2553 วันแรงงานแห่งชาติ

 วันนี้ได้นอนตอนตีสี่กว่า เพราะสอนน้องคนนึงลงโปรแกรมเพื่อที่จะไปอบรม วิทยากรเมล์มาบอกว่า ให้ลงโปรแกรมพวกนี้ให้เรียบร้อยก่อน อ่านแล้ว เฮ้อ สนับสนุนการละเมิดลิขสิทธิ์กันสุด ๆ เอ๊ะพูดไปก็เข้าตัว มีของแท้กี่ตัวเนี่ย ฮ่าฮ่า

ดังนั้นนอนตีสี่ เลยตื่นมาก็เกือบสิบโมง บังคับแฟนให้ทำอาหารให้กิน หน้าหงิกเลย สุดท้ายแฟนทำไข่เจียวให้กิน ส่วนเราก็อบหมูหมักมากินเป็นอาหารเช้าและเที่ยง

หลังจากนั้นก็ออกไปเจเจตอนเที่ยงกว่า ๆ ตอนออกก็ได้ยินฟ้าครืน ๆ รวมถึงฟ้าแลบด้วย พอไปถึงเจเจ ก็เดินดูของกะแฟน แฟนเค้าอยากได้เป้ อยากได้สูท เราก็บ่นไป สูทอะไม่จำเป็นเลย เพราะมีแบบธรรมดาใส่แล้วก็ดูเป็นทางการ แฟนก็เลยดูแค่เป้ กับเข็มขัด

ส่วนตัวเองก็ดูไปเรื่อย ๆ จนเจอเสื้อผ้า เป็นเนื้อผ้าแบบเสื้อกีฬา ชอบมาก แต่ปกติพวกนี้ ถ้ายี่ห้อดัง ๆ ตัวนึงก็เฉียดพัน แต่ที่นี่เค้าเอามาขายร้อยเดียว แถมเจอตัวถูกใจ เลยเอามาตัวนึง

ส่วนแฟนก็เดินจนได้เป้มาใบนึง ก็ครึ่งพันได้ แต่ก็โอเคแหละ ทดแทนใบเก่าที่ใช้มานาน

เสร็จแล้วก็นั่งรถไปเซ็นทรัลลาดพร้าว คนแน่นมาก สงสัยผลพวงจากการปิดแถวราชประสงค์ คนก็เลยมาเดินที่นี่ ส่วนห้างจากที่จะปิดปลายเดือนที่แล้ว ก็เลื่อนเป็นวันที่ 5 พ.ค. แล้วก็เลื่อนเป็นปลายเดือนพ.ค.

พอไปถึงก็บ่ายสามกว่าแล้ว ก็กินข้าวมื้อที่สองของวัน วันนี้ไปกิน ZEN ก็สั่งชุดหมูทอด กับข้าวราดแกงกะหรี่หมูทอด ใช้โปรของ KTC ลดจานละยี่สิบกว่าบาท แล้วสั่งชุดปลาซาบะมาอีกชุด พร้อมใช้แสตมป์แลกชุดเบคอนทอด (มั้ง) ตัวปลาซาบะมา เอ่อเห็นแล้ว กระดูกเยอะมาก ๆ เค้าเอาแถวส่วนหัวมาให้ เลยเซ็งนิดหน่อย ส่วนของทอดก็อร่อยใช้ได้ แต่ดันไม่มีน้ำจิ้มมาให้ งง

หมูทอดใช้ได้เลย แต่น้ำจิ้มต้องตามขอเอง  สุดท้ายข้าวราดแกงกะหรี่หมูทอด โอเคใช้ได้ ไม่มีปัญหา

ตอนที่อาหารจานแรกมาลง ก็เห็นโต๊ะข้าง ๆ สั่งเช็คบิลไป โอ้ว กว่าจะได้จ่ายตังก์ ผมได้อาหารจานสุดท้าย กินเวลาก็น่าจะมากกว่า 15 นาที คนนั่งข้าง ๆ เซ็งเลย เลยเดินไปที่แคชเชียร์เพื่อเซ็นบัตรเครดิตตรงนั้น

ส่วนกระผมตอนเช็คบิล ก็ไม่ช้ามาก แบบว่า ช้าเป็นปกติ ส่วนมื้อนี้ กินไป 450 บาท บังคับแฟนเลี้ยง

หลังจากนั้นก็เดินดูเข็มขัด ราคาในห้างนี่ โหดร้ายจริง ๆ ขั้นต่ำมากกว่าห้าร้อยทั้งนั้นเลย เลยอดตามระเบียบ ก็เลยลองชวนไปที่โลตัสตรงข้าม ก็ไม่มี ไม่สวยถูกใจ ส่วนเราก็ได้ผัก เนื้อ นมเปรี้ยว กลับห้องเป็นเสบียงอาทิตย์หน้า

ขากลับก็นั่งรถแท็กซี่กลับ เจอแยกนึง ไฟแดง 200 กว่าวินาที (สามนาทีกว่า) แต่ไฟเขียว 20 วินาที ใครใช้เส้นนี้คงเซ็งบรรลัย

กลับมาก็รีบชาร์ทแบตมือถือ เพราะแบตหมดแต่เช้า ชาร์ทไป พี่ชายโทรมาบอกเครื่องพีซีเข้าไม่ได้ เฮ้องานเข้าอีกแล้ว พรุ่งนี้ต้องกลับไปเช็ค ตอนดึก พี่เขยโทรมาบอก บอกว่า Disk Error เจอบ้างไม่เจอบ้าง โอ้ว Harddisk จะไปมั้ยน้อ เซ็งเลย

ส่วนแฟน หลังจากที่ไม่ได้เข็มขัด ก็เอาของเก่ามาซ่อม สุดท้ายซ่อมได้ โอ้ว ไม่ต้องเสียตังก์สำหรับเส้นใหม่ ประหยัดไปได้หลายร้อย

อีกเรื่อง วันนี้เครื่องดูดฝุ่นได้เจ๊งอย่างเป็นทางการหลังจากออกอาการไหม้ไปรอบนึง เฮ้อ ซื้อใหม่อีกหรอเนี่ย เกือบสองพันบาท (รุ่นถูกสุดนะเนี่ย) แย่จัง ใช้ไม้กวาดไปก่อนดีกว่า อันละ 25 บาทเอง

วันศุกร์ที่ 30 เมษายน 2553

ถึงวันศุกร์แล้ว เย้ ๆ แต่ดีใจทำไม คนตกงานหยุดทุกวันอยู่แล้ว แหะ ๆ

เมื่อวาน 29 เม.ษ. ไปสอบข้อเขียนกับสัมภาษณ์งานมา ไม่รู้จะได้เปล่า แต่ดูเหมือนจะได้ ก็ต้องรอเค้านัดไปเซ็นสัญญา ถ้าไม่โทรมาก็คงไม่ได้

ส่วนวันนี้ ก็ไม่มีอะไร แต่โมโหเรื่อง SMS ของทรูมูฟ บอกเติมเงินออนไลน์ ได้โทรฟรี 15%

แต่พอเติมแล้ว คำว่า เติมเงินออนไลน์ = เติมเงิน Mobile Top Up เวรกรรม เซ็งชิบหาย

ตอนเย็น ดูข่าวภาคค่ำ ก็ดูข่าวที่โรงพยาบาลจุฬาปิดการตรวจรักษาชั่วคราวจากการตรวจค้นของกลุ่มเสื้อแดง สรุปปิดยาวจนถึงสัปดาห์หน้า

ที่อยากจะเขียนไว้ เพราะตอนต้นสัปดาห์ แม่ถามว่าจะไปตรวจเรื่องมะเร็งที่จุฬา จะไปไงได้บ้าง เราก็บอกว่า ช่วงนี้ไม่น่าไป เพราะเห็นว่า ทางเข้าด้านราชดำริมันปิดซะ แถมรถแท็กซี่ก็ไม่ค่อยอยากมาด้วย เลยบอกแม่ไปว่า ถ้าจะไป ก็คงต้องเข้าทางถนนอังรีดูนังต์

แต่ตอนนี้คงบอกแม่ว่า หยุดคิดที่จะไปยาวเลย เพราะปิดรับการตรวจผู้ป่วยนอกเรียบร้อยหละ เฮ้อ เมืองไทย

วันอังคารที่ 27 เมษายน 2553

เมื่อวาน 26 เม.ษ. ไม่ได้เขียนลงไดอารี่ ก็ไม่มีอะไรมาก กลับบ้านให้ที่บ้านได้เห็นหน้าค่าตา แล้วช่วงนี้แปลกใจ มีหมายเลขแปลก ๆ เข้ามา ทั้ง Private Number แล้วก็ +9090006 มีรับ ก็ฮาโหล ๆๆ อยู่นั่น ไม่พูดไม่คุย แต่โทรมาตลอด ไม่รู้เบอร์อะไร แต่ดูในเนตเหมือนกับว่า โทรจากพวกอินเทอร์เนตโฟน หลอกให้โอนตังก์ราว ๆ นี้

ตอนบ่ายมีที่่ที่สมัครงานโทรเรียกไปสอบข้อเขียนวันพฤหัส ก็โอเค ไปก็ไป ใกล้กะม๊อบก็จริง แต่ห่างกันพอควร คงไม่เจอแจ๊คพ๊อตน้าาาา

ตอนดึก พี่ชายฟอร์เวิร์ดเมล์ผู้หญิงคนนึงเขียนจาบจ้วงในหลวง อ่านแล้ว หน้าตาสวยแต่จิตใจต่ำทรามมาก ๆ คนอะไรคิดร้ายได้ขนาดนี้ สุดท้าย เพื่อนอีกคนส่งเมล์ที่เป็นประกาศบริษัทบอกว่าไล่ออกไปเรียบร้อย ดูอายุคุณเธอ ก็เท่ากับผมนะ มากกว่าแค่ไม่กี่วันด้วย ในเนตก็ฟอร์เวิร์ดด่ากันแบบสุด ๆ จริง ๆ น่าจะเอาประวัติออกมาแฉเลย เพื่อนร่วมรุ่นจะรู้สึกอย่างไรกับคนสันดานอย่างนี้

เช้าวันที่ 27 ตื่นมา ลองเปิดข่าว อ้าวว BTS โดนเสื้อแดงปิด บอกว่าทหารจะขนพลด้วยรถไฟฟ้า โอ้ววว กลยุทธ์เยี่ยมยอด แต่ใช้สมองส่วนไหนคิด สุดท้ายไปปิดไปหมุนกล้องวงจรปิดของสถานีซะทั่ว หึหึหึ อย่างนี้มันพวกร้อนตัว กลัวทำผิด ถ้าคิดว่าชุมนุมอย่างสงบ ก็ให้กล้องจับภาพไปสิ กลัวอะไร ถ้ากลัวก็ "ควายสันหลังหวะ" และว้าา แล้วมาคิด ไอ้คนใช้ BTS ในการเดินทางมาทำงานแถวที่พวกมึงประท้วงอะ จะลำบากแค่ไหน คิดกันเปล่า แม่ง เลวชั่วจริง ๆ

เมื่อวานนี้มีคุยกับเพื่อนเสื้อแดง บ่นใหญ่ รัฐบาลเลว ค่าไฟแพง ฆ่าประชาชน เออ คิดได้แค่นี้หรอเพื่อนเรา

ส่วนค่าไฟแพง ก็เอ็งใช้เยอะ ก็ต้องจ่ายแพง โทษใครได้หละ แล้วรู้มั้ย ถ้าการไฟฟ้าแปรรูป คิดว่าจะถูกกว่าปัจจุบันหรอ แม่ง แล้วอยากจ่ายค่าไฟถูก ๆ มึงก็ไม่ต้องใช้ไฟดิ แอร์ไม่ต้องเปิด โทรทัศน์ไม่ต้องดู คอมไม่ต้องใช้ มีแค่หลอดไฟกะตู้เย็นก็พอ รับรองค่าไฟแต่ละเดือนเอ็งอะ เหลือไม่กี่ร้อยบาท

ช่วงนี้ไดอารี่มีแต่เขียนแล้วอารมณ์ขึ้น สถานการณ์แบบนี้ แม่ง ยังจะทำตัวห่าเหวให้คนด่า แล้วที่อ่านข่าว แกนนำบอกว่า ไอ้ที่ทำอะ ไม่ใช่มติ พูดง่าย ๆ ปัดสวะ ชัด ๆ อย่างนี้ใครก็เป็นได้ ดีเข้าตัว ชั่วโยนแดงเทียม แล้วไอ้ที่ปิดแล้วค้นรถชาวบ้านนี่ แม่งสันติ อหิงสา ตรงไหนฟะ สิทธิคนอื่นอะรู้จักเปล่า แม่งประกาศปาว ๆ ตัวเองมีสิทธิ์ แล้วสิทธิ์คนอื่นหละ ไปซุกไว้ที่ไหน เลวบัดซบ

วันอาทิตย์ที่ 25 เมษายน 2553

วันนี้ตื่นมาก็เกือบเก้าโมง แถมปวดหัวเจ็บคอ เลยถือโอกาสโดดเรียนภาษาอังกฤษซะเลย

วันนี้แทบไม่ได้ทำอะไร เช้าต้มมาม่ากิน บ่ายก็ง่าย ๆ ข้าวสวยกับไส้กรอก เย็นก็ข้าวสวยกับหมูหยอง

วันนี้แฟนโทรมาบอกว่า จะมีเจ้าหน้าที่ทรูเข้ามา แต่ดันไม่มา เราก็นอนดิ กินยาเข้าไปด้วย

แฟนกลับมาจากเที่ยว เอาของฝากมาคือ โซดาสิงห์ เพียบ เอามาทำไมฟะ เซ็ง

เมื่อวานเห็นกิ้งก่า เอ๊ะหรือกิ้งกือแดงเปลี่ยนสี เฮ้อ เมื่อไหร่จะเลิกซักที เซ็ง

เรื่องราวที่จะเล่าต่อไปนี้ เป็นอดีตที่ผ่านมาได้หลายปีของผู้เขียน เป็นความรักของผู้ชายคนนึง กับแฟนที่เป็นผู้ชายด้วยกัน ถ้าใครที่ไม่ชอบก็โปรดข้ามเรื่องราวด้านล่างนี้ไปนะครับ  

หลังจากจบการศึกษามาได้ 1 ปี ผมก็ได้ย้ายงานไปยังบริษัทแห่งใหม่แห่งหนึ่งในเดือนมีนาคม

ตอนนั้นว่าที่แฟนยังไม่เข้ามาทำงานครับ ตัวผมก็ยังอยู่ในช่วงโปร

ระหว่างโปร ก็มีน้องฝึกงานมาฝึกงานที่ฝ่ายผมทำ มาสองเดือนได้ การทำงานผมก็แบ่งงานส่วนนึงของผมให้น้องเค้า ก็มีการคุยเล่นบ้าง อะไรกันบ้าง แต่ปรากฎว่า หลังจากน้องเค้าฝึกงานเสร็จ เกิดเรื่องขึ้น น้องผู้หญิงเค้ากล่าวหาว่าผมไปลวนลามเธอ

ไอ้เรางงเลย ว่าเราทำอะไรไป น้องเค้าก็พูดราว ๆ ว่า ผมอะชอบมองเธอ เราก็คิด น้องมาฝึกงาน ผมคนดูแล ผมก็ต้องเพ่งบ้างหละครับว่าทำงานหรือเล่นเนต สุดท้าย ผมอยากตะโกนบอกหน้าน้องไปดัง ๆ "พี่เป็นเกย์นะน้อง พี่ไม่สนใจผู้หญิงหรอก แล้วพี่จะลวนลามน้องทำไม"

แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูด เพราะในบริษัทไม่มีใครรู้ แล้วผมก็พวกไม่แสดงออก สุดท้ายก็ขอโทษน้องไปที่ทำให้น้องเข้าใจผิด แล้วก็คิดแบบคนคิดสั้น เฮ้อ อยู่แล้วแม่งมีปัญหา เลยคุณกับผู้จัดการฝ่ายว่า อยากลาออก ตอนนั้นก็ครบโปร 4 เดือนพอดี

แต่ผู้จัดการตอนนั้นเค้าก็โอเค เค้าบอกว่า เค้าถามเพื่อนร่วมงานทั้งหัวหน้าผม พี่ ๆ ฝ่ายอื่น ๆ ที่สนิทกับผม แบบว่าทำงานร่วมกัน กินข้าวร่วมกัน เค้าก็บอกว่า พี่คนอื่นเค้าก็บอกว่า เราไม่มีกิริยาลวนลามน้องเค้าเลย น้องเค้าคงคิดมากไปเอง ซึ่งตอนออกจากห้อง ก็ได้คุยกับพี่ ๆ พวกเค้า ก็บอกไปตรง ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น เค้าก็งง ๆ ว่าทำไมเกิดเรื่องนี้ได้ แล้วการไปกินข้าวหรืออะไรกัน ก็ไปกันเป็นกลุ่มใหญ่ ผมไม่เคยไปกับน้องเค้าสองต่อสองเลย แปลกดีนะครับ บทจะซวยก็ซวยไป

เรื่องนี้ขอบอกเลย พี่ ๆ เค้าไม่ติดใจอะไรผมเลยว่าผมไปลวนลามน้องเค้า แต่ตอนนั้นพ้นโปรพอดี แต่อาการแบบว่า เซ็งเรื่องโดนกล่าวหาอย่างนี้ ยังคงพาลไปยังเดือนที่ 5 ที่ทำงาน

ซึ่งในเดือนที่ 5 นั้น ฝ่ายผมมีการรับคนเพิ่ม แล้วมาดูกันตอนต่อไปว่า ผมกับว่าที่แฟนคนนี้ เจอกันครั้งแรกแล้ว รุ้สึกยังไง

วันเสาร์ที่ 24 เมษายน 2553

วันนี้ไปเรียนภาษาอังกฤษกับเพื่อน ๆ ก็สนุกดี ไม่ได้เจอกันเดือนกว่า ๆ ก็โอเค ไม่มีอะไรมาก มหาลัยยังเปิดเป็นปกติ

ตอนเย็นก็มีคุยเรื่องงานรับน้องต่อ จะจัดอะไรกัน อย่างไร แล้วก็กลับห้อง

วันนี้ตอนเย็น ทำสลัดมะเขือเทศกับแอปเปิลกิน ง่าย ๆ ส่วนแฟนหนีไปเที่ยวเกาะล้านแต่เช้า ปล่อยเราเหงาคนเดียว

วันนี้ฟังรายงานข่าว เสื้อแดงเริ่มออกลาย ถอดเสื้อเพื่อหวังกลมกลืน เฮ้อ อีกเรื่อง ไปเรียกร้องให้เค้ายุบสภา ตัวคุณมีสิทธิ์ขนาดไหนหรือ ถึงไปบีบคั้นได้ ถ้าคนอื่นบอกให้พวกเอ็งหยุดการก่อม๊อบทันที มึงฟังมั้ย ก็ไม่ฟัง

วันจันทร์ที่จะถึงนี่ ย่านเศรษฐกิจแถวนั้นจะเป็นไงบ้างน้อ ดูแล้ว เศร้าใจ

วันที่ 22 เมษายน 2553

 วันนี้ไม่มีอะไรมาก ซักผ้าม่านห้องน้ำ สกปรกสุด ๆ นั่งขัดไปครึ่งชั่วโมง ตอนเที่ยงน้องเอาเงินมาคืนเลยเอาไปเข้า แล้วก็ไปตลาดได้กล้วยหอมมาหวีนึง 15 ลูก 30 บาท แล้วก็มะเขือเทศถาดนึง 10 บาท

ตอนเย็นทำมาม่ากินกับแฟน ก็อร่อยดี ง่าย ๆ ไม่ยุ่งยาก

ตอนกลางคืน ฟังข่าว ยิงระเบิดถล่มสีลม เฮ้อ แม่งคนทำเลวสัตว์ ๆ เลย ดูในข่าว ถ่ายเสื้อแดงแม่งโห่ร้องยินดี เห็นคนตายแล้วยินดี ไม่น่าเชื่อนะ นี่หรือมนุษย์อันประเสริฐ

คุยกับเพื่อนที่ทำแถวราชประสงค์ ตอนนี้ทำงานอะไรก็ลำบาก ทำดึกก็ไม่ได้ อันตราย พวกหาแม่งมึงมาก่อม๊อบเพื่อทำลายประเทศกันหรอ อยากได้อำนาจกันขนาดนี้ แต่เห็นเศรษฐกิจพัง คนในชาติแตกแยก ได้อำนาจมาแล้วคิดว่าจะปกครอง จะกู้เศรษฐกิจได้หรือ

 เห็นแล้วอนาจกับคนที่หวังได้คืนในอำนาจ

พรุ่งนี้ดูต่อไป ห้างร้านแถวนั้นจะเป็นอย่างไร

ฟังจากข่าว ตอน 22:10 น. เสียชีวิต ๑ คน บาดเจ็บสาหัส ๑๐ คน บาดเจ็บ ๗๕ คน

สุดท้าย ขอประณามคนทำ แม่งคนไทยหรือเปล่า ความคิดต่ำกว่าสัตว์อีก